สมัยที่ยังเรียนอยู่ ACC เมื่อสิบหกปีที่แล้ว จำได้ว่าทุกครั้งที่โดดเรียนไปแถวสีลม หรือตอนเย็นเวลากลับบ้าน จำต้องเจอยายแก่สองคนที่ไม่ทราบได้ว่าเป็นพี่น้องหรือญาติกันหรือไม่ ทั้งสองคนจะเดินเร่ขายพวงกุญแจรูปกุ้งหนวดยาวๆ หรือไม่ก็สลับเป็นตั๊กแตนสานด้วยใบตอง
เห็นกันจนชินจนนึกว่าเป็นญาติ เคยช่วยอุดหนุนบ้างบางครั้งตามเหมาะสม นึกอมยิ้มในใจว่าอายุมากแล้วแต่ก็ยังขยันทำมาหากิน ไม่นั่งแบมือขอใคร
ตอนที่มาเรียน ABAC ก็ยังแอบได้เห็นบ้าง หรือแม้แต่ช่วงที่เรียนจบใหม่ๆ ก็ยังเจอเป็นครั้งคราว บางทีก็ที่สีลม บ้างก็สยามสแควร์ และบางครั้งก็แถวอนุเสารีย์ชัยสมรภูมิ
เจอกันครั้งสุดท้ายน่าจะเมื่อสองปีก่อนแถวสยามสแควร์ และอุดหนุนไปเหมือนที่เคย ..
ผ่านไปสิบหกปี วันนี้เจอแค่หนึ่ง ไม่ใช่สองคนอีกต่อไป .. ไม่กล้าถามว่ายายอีกคนนึงไปไหน เพราะแต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยคุยด้วย
ที่สำคัญ วันนี้ยายแก่ที่เหลือเพียงหนึ่ง ไม่ได้เดินเร่ขายของข้างถนนอีกต่อไป หากแต่นั่งขอเงินอยู่ริมทางบนถนนสีลม
ไม่ได้อมยิ้มชื่นชมเหมือนเมื่อก่อน แต่ยังหยิบเงินในกระเป๋าและก้มวางในกระป๋องด้วยใจที่อยากแบ่งปันเหมือนเดิม และก็เกือบยกมือไหว้กลับไม่ทัน เมื่อยายแก่ยกมือไหว้ขอบคุณพร้อมคำอวยพร
“ขอบใจมากนะลูก ขอให้เจริญๆ ยิ่งขึ้นนะ”
อย่างน้อยก็รู้ว่ายายแก่คนนี้ไม่ใช่ขอทานทั่วไป ที่หลายคนมีมือมีเท้ามีอันจะกินมากกว่าคนทำงานบางคนเสียอีก นึกในทางที่ดีว่า ต่อไปนี้คงไม่ใช่วันของยายแก่อีกต่อไป เพราะน่าจะอายุมากจนเดินไม่ไหว
นั่งคิดถึงทางเลือกที่อาจมีและยายแก่ที่เหลือเพียงหนึ่งอาจมองข้ามไป ..
ถ้าเป็นตัวเราในตอนนี้ยังพอมองเห็นหนทางเยอะแยะมากมาย
แต่ถ้าสลับร่างตัวเองให้อายุมากจนแทบเดินไม่ไหว อยากรู้ว่าในวันนั้นหัวสมองจะยังคิดอะไรได้ดีเหมือนในวันนี้หรือไม่?
Twitter Updates
บอกใบ้เวลาและสถานที่ศึกษาซะงั้น…
คำนวนอายุกันใหญ่เลยเรา…